fısıltı yazıtları

"9"

2010-11-25T06:56:00.000-08:00

DOKUZ

Huzursuz ruhlar vahşi hayvanlar gibidir. Evcilleştiremezsin…

Güneş pencereyi delercesine odaya dalıp yatağın tamamına yerleştiğinde açamadığı gözlerini yorganın altına saklamaktan başka çaresi kalmamıştı. Dışarıdan kendisini yeni bir kâbusa çağıran sesi de daha az duyuyordu şimdi. Başlamak zorunda kaldığı her yeni gün sancılarını kat be kat arttırıyordu. Sessizliğin gücü ruhunu ele geçirmeye başlamışken iyiden iyiye alıştığı karanlık yeniden uykuya dalıp rüyasına kaldığı yerden devam etmesini sağladı.

Fırtına’dan önceki dinginliğe düşmüştü. Yemyeşil bir zeminde acemice ayakta durmaya çalıştı önce. Önüne eğdiği başıyla sadece ayaklarına baktı. Geriye doğru iki adım attıktan sonra kafasını hafifçe kaldırıp ona odaklandı. Keskin bir uğultu kalbinin daha şiddetli atmasını sağladı. Düşüncelerini toplayıp ona doğru hızla yaklaştığında yapacağı hamlenin ardından ne olacağını kestirememek yolundan geri dönmesine engel değildi. Vakit gelmişti. Sağ ayağının dışıyla vuruşunu yaptığında, önce hafifçe yükselen top önündeki insan setini aştıktan sonra kalecinin beklemediği köşe direğinin dibine doğru hızla yol aldı. Yüzüne anlatılmaz bir sevinç oturduğunda kulaklarının içindeki uğultudan kurtulmuştu. Kalabalık hep bir ağızdan ismini haykırıyordu. Kollarını iki yana açıp kendi çevresinde dönerek koşmaya başladı. Ardı sıra yetişmeye çalışanlar onu tutup sevinçle sarıldıklarında hep birlikte çimlerin üzerinde bir kedi yumağı gibi dolandılar. Nerdeyse bitmek üzereydi, düdüğün ardından son vuruş yapılacaktı. Devam etmek için ayağa kalkmak istediğinde saha betona dönüşmeye başlamıştı. Kararmaya yüz tutan gök ile birlikte bir çocuk belirdi karşısında. Öfke dolu gözleri, ayakta durmasını sağlayan koltuk değneklerini işaret ediyordu. Kalkmak için bunlara ihtiyacın var dercesine.

Bir kâbustan kaçarken diğerine yakalanmanın verdiği acıyla çığlık çığlığa debelendi yorganın altında. Bağırmak istediği halde sesi çıkmıyor ve nefes alamıyordu. Üzerindeki örtüden kurtulduğunda, olmaması gereken bu yerde yüzündeki derin çizgilerden gözyaşları sızarken gördü annesini.

Susmaya alıştığı vakit insanoğlu konuşmak zül gelir.

Masaya ağır bir sessizlik çöreklenmişti. Demi karaya çalan şekersiz çay, sahibini beklerken buruşmuş paketindeki son sigarayı çıkartıp yaktı. Titreyen dudaklarıyla bir nefes çektikten sonra, vurulmayı bekleyen bir atın gözlerindeki yakarışla baktı boş odaya. Adaletine inanmadığı bir dünyada bedeninin ruhuna ihanetine daha fazla katlanamıyordu. Eksik etek bir bitişe kurban edemezdi sonrasını. Bir başlangıca atabilecek ne bir adımı kalmıştı artık ne de gücü. Günlerdir aynı kâbusla uyanıp, aynı acı çayı içip, aynı ilmiği geçiremiyordu boynuna. Döngü halinde aynı sert fren patlıyordu kulaklarında. Sağır edercesine, acı bir çığlıkla ardına dek açılıyordu sessizlik hanının kapıları.

Taştan kaleler hazırlanırken mahalle aralarında, asla takıma seçilen olmamıştı. Gözlüklerini çıkartıp katılmak istediğinde bile merdivenlerde oturup izlemesi salık verilmişti. Bahçelere kaçan topu getirmek görevi biçilmişti üzerine. Ne sektirdiği bir topu olmuştu ne de kaleci eldiveni. Ve bir formanın sırtına hiçbir zaman ismini yazdıramamıştı.

Oysa yerde yatan küçük bir bedene doğru ilerlerken sırtındaki 9 numaralı formasının rengi kana bulandığında bile onun adını okuyabiliyordu...

Uyanmak istemiyorsan eğer, asla sabahı bekleme!

Uzun zamandan sonra ilk kez evinin balkonuna çıkmıştı. Haftalar önce sakladığı paketten bir dal sigara çıkartıp yaktı. İçine çektiği duman bu yüksek binalar kadar boğmuyordu onu. Usulca gömleğini çıkartıp formayı giydiğinde gün batmıştı. Karanlık ağırlığınca çökmek üzereyken sigarasını masanın közden yanmış kenarına iliştirip ayakkabısını bağladı. Eline aldığı topu balkonun zeminine olabildiğince sert çarptığında aynı ses sağır etti kulaklarını.

Huzursuz ruhuna konuşmanın zül geldiği vakit sabahı beklemenin anlamsızlığıyla gökyüzüne doğru öfke dolu bir vuruş yaptı. Yukarı doğru süzülen top yükselebildiği kadar yükseldikten sonra aşağı doğru hızlandığında yakalayamayacağını bildiği halde balkondan dışarı doğru kollarını uzatarak atladı. Parmak uçlarını sıyıran topla aynı anda betona indikten bir süre sonra, sırtında isminin yazmadığı 9 numaralı formasının rengi değişmeye başlamıştı.

Hiçbir hafifletici sebep bir infazı engelleyemez.

Serkan KILIÇ

18ağustos2010

KARŞIN EDEBİYAT / Sayı 21

Altıpatlar

2010-09-11T13:08:00.000-07:00

laf aramızda

dedim...

aslında...

ben yokum.

en iğreti kahkahasını atıp

namluyu, dayadığı şakağıma biraz daha bastırdıktan sonra

tekrar etmemi istedi

yokum...

dedim

tetiği çekti...

başını önüne düşürüp sinsi bir gülümsemeyle uzattı silahı

savdığı sırası verimsiz geçmişti.

namluyu alnının tam ortasına nişanlayıp bastım tetiğe

gözümü kırpmadan…

yavaş ol

dedi…

olabildiğince sakin…

daha kaç kez oynayabilirsin bu oyunu…

zevkini çıkart…

kaç kez gelirsin hayata…

…

daha kaç kez ölürsün…

namluyu kendi ağzına sokarak tetiğe bastığında…

bir galibin ezen bakışlarını fırlattı silah ile birlikte üzerime

titreyişlerimi hiçe sayarak

sıra senin…

dedi

göğüs kafesimin arasına sıkışmış bir namlu ile

parmağım anlaşmışçasına sona gitmiyorlardı…

ilmik geçirmedin mi hiç boynuna!

diye bağırarak boynumu kavradı

nefesim kesilirken düştü tetik

bak

dedi, bak…

kaç ilmik geçirdim sence

ve kaç kez ölemedim…

boynuna dayarken silahı

artık bu kez olsun bakışı inmişti gözlerine

bütün öfkesiyle asıldı…

sıra bana geldiğinde

bunun altıncı olduğunun ikimizde farkındaydık…

bana inanmadın…

dedim

bir oyunbozanlık yapıp silahı ona doğrulttuğumda

sana söylemiştim…

aslında ben…

yokum…

bu silah…

yok…

Sindirilmiş Çocukların Defterinden / Bisiklet

2010-02-14T03:05:00.001-08:00

Babaannemler ve amcamlarla birlikte oturduğumuz avludan ayrılalı çok olmuştu. Büyüyorduk! Onlardan ayrı ikinci evimizdi ve yine bir avlusu vardı. Sanki daha önce burada yaşamıştım hissi uyandıran o eski eve taşınalı iki yıl olmuştu. Onikinci yaşımı kutlamak için bir pasta edinmişti annem büyük bir coşkuyla ki anneler hep daha coşkuludur çocuklarının doğdukları günün kutlamalarında. (Aslında kutlanması gereken onlar olmalıyken esas oğlan biz olurduk.) Babam her pazar olduğu gibi yine bit pazarı gezintisindeydi. Bunu o zaman çok umursamadığımı hatırlıyorum. Biz zaten çok şey paylaş-a-mazdık. O para kazanmak zorundaydı, biz de okumak... Kutlamanın sonuna doğru gelmiş ve beni dışarı çağırmıştı. Avluda paketlenmemiş, süslenip cilalanmamış, boynuz direksiyonlu ve incecik tekerlekli bir yarış bisikleti duruyordu. Bit pazarından, oldukça cüz'i miktara alınmış, oturağında ve direksiyonunda başka yaşanmışlıkların olduğu belli ama bunlara rağmen dünyanın en güzel bisikleti duruyordu karşımda. Oturağındayken pedallara ayaklarım zor yetişiyordu ama kendisine yetişemediğim ilk platonik aşkımla mahallede birlikte turluyorduk. İkinci el bir bisiklet ile adı konulamayan bir sevdaya ilk pedal atışımın yılları...

Günler, haftalar, aylar belki de bir kaçyıl sonra artık kardeşlerim de kullanmaya başlamıştı bisikletimi. Değerinin artması ona dokunan yaşamışlıkların da artmasıyla doğru orantılıymış. Büyüdükçe! anladım... Mahallede bisiklet sayısı artıyordu. Almanya'dan getirtilen kontra bisikletler en havalısıydı. Onların fren yapmalarına gerek yoktu. Bir pedal hareketi ile durabiliyordu. Üstüne üstlük artistik bir hareketle yapıyorlardı bunu. Biz ise frenimiz işlevini yitirdiği vakit tekerleğin arasına ayağımızı sokardık durmak için. Ta ki kardeşlerimden biri kaza yapana dek...

Yokuş aşağı... Fren yok... Panik... Kamyon...

Ufak tefek sıyrıklarla atlatılan bir kazaydı kardeşim için. Ama bizim için öyle değildi. Karanlığa gömülmüştüm. Babamın gazabının yarattığı korkuyla bütün kirli çamaşırlarımızı dökmüştük diğer kardeşimle birlikte... Bir kez daha (öncekini daha sonra paylaşırım) çok korkmuştum. Kardeşimin o kamyona çarpması bizim için bir dönüm olmuştu...

Yıllar ama az yıllar sonra...

Bir kez daha kamyon girdi hayatıma... Sadece beni değil tüm yurdumu karanlığa gömdü "bir dakika"lığına...

Biz üstünü örtememiştik...

Onlar...

Örttüler...

Kokuşmuşluğa Devam

2010-01-14T10:39:00.000-08:00

“Nerde kalmıştık” diye bakıyor filmin sonunda kötü adam*ın gözleri. Hadi kokuşmuşluğa kaldığımız yerden devam edelim.

Bir film şaheser olma yolundan neden döner. Çünkü bu yol o kadar da tekin değildir. Çünkü sistem bunu söyler. Sisteme karşı çıkacaksanız bile bunu adabıyla yapmalısınız ki alacaklarınız (hasılatınız) etkilenmesin. Beslendiğiniz kültürün bünyenize zerk ettiği kadardır karşı durunuz.

Buraya kadar söylediklerimden anlaşılacağı gibi “Law Abiding Citizen” çok sıkı bir anti-kahraman filmi olabilecekken gereksiz gereksinimlerinden dolayı bu yola giremiyor. Adam öldürmek bir suçtur… Ve suç işlemek kötüdür… Mutlaka cezalandırılmalıdır! İşte öfkemin patladığı nokta. Son 10 dakikaya kadar son derece zeki kurgularla yarattığınız kahramanımızı hangi hakla klişelere kurban edersiniz. Maskesiz bir "V" olacakken Clyde Shelton’ı nasıl ahmakça yok edersiniz?

Mesele oldukça sıradan. Adamın karısı ve kızı katledilir. Sonra haliyle adalet, hak – hukuk, vs. adam gibi işlemez ve taşlar yerini bulmaz. Açıkta kalan boşluğu doldurmak -dahası yepyeni bir tahta- için adamımız kollarını sıvar. Tam da bu andan itibaren hikâyedeki kimi varyasyonlara takılmazsınız. Nedir bu varyasyonlar? Böylesi öykülerde Hollywood öyküye siyah-beyaz’ı yerleştirecekse mağdur ya da sistemle derdi olana siyahı, asıl kahramana ise beyazı yerleştirir. Bunu yapmayan film en başta hepimize eşit hukuk-suzluk- diyerek derdinin sistemle olduğunu deşifre ediyor. Ardı sıra yapılan ataklarla da bu adamın derdi intikam almak değil der izleyici filmin kötü adam*ının aksine. Israrla karanlık bir filme meyleden öyküyü yönetmenin (F.Gary Gray karanlık öykülerin yönetmeni değildir) ısrarla karanlıktan kaçırışı sayesinde "L.A.C.", özde benzeşmese de "Se7en" gibi çok sevdiğimiz filmler arasına giremiyor. Film; suçsuz insanları öldüren bir anti-kahramanı cezalandırmak yerine, başka bir son hazırlayacak cesareti giyinemiyor. Üstüne üstlük bunu, ana karakterin üzerine tam anlamıyla oturan bir giysisi mevcutken yapamıyor...

Oyunculuklara gelecek olursak iyi adam ve kötü adamın kim olduğu ciddi bir muallak olan filmimizde son dönemde (romantik-komedi’lerini saymazsak –P.S. I Love You hariç-) rüştünü fazlasıyla ispat eden Gerard Butler'ın Clyde Shelton performansı kendi filmografisinde en sağlam basamak olarak yer alacaktır. Jamie Foxx ise olsa da olurmuş olmasa da...

*Kötü Adam: Savcı...

Sindirilmiş Çocukların Defterinden / Arabesk

2010-01-14T10:35:00.001-08:00

Beş hanenin bir avluya, bol aile ve bol çocuk ile sıkıştırıldığı zamanlardı. Bir apartmana koca bir mahalle ve bol yalnızlık sıkıştırmadan çok önceydi yani.

Geceleri kömür kokmayan sokaklarımızın -ki sobalarımızda talaş yakılırdı tatlı bir telaş ile- köşe başlarını kunduralarının topuklarını ezen yeni yetme mafyazonik tipler işgal etmeye başladığında ömrümüz arabesk şarkıların işgaline hazırlanıyordu. Bir ulusun acılarını unutturmanın en iyi yolu belki de insanların kendi acılarına dönmesini sağlamaktır. Biçare ve ağlayan adamlar şarkılarında ezilmişliklerine isyan ederken kimbilir hangi isyanların bastıranı olurlardı. Şarkıları gibi kendileri de yaralı kadınlar vardı. Hem yüzleri... Hem yürekleri... Ettikleri "Beddua"nın altında 9-8 lik vuruşlar yerine altın vuruşlar olurdu...

Arabesk'in damarlarımıza zerki çok erken oldu işin gerçeği. Ama çok uzun sürdü saltanatı. Kolay unutmaz insanoğlu diye düşünmüş olsa gerek devlet büyükleri -ki bu sebepten dayadıkça dayadılar-. Ama yalan yok yıllar geçtikçe dozu azalttılar. Yaz tatillerinde gönderildiğimiz konfeksiyon atölyelerinde ne kadınların ayıkladıkları iplik olurdu, ne de erkeklerin diktikleri kumaş... "Koparamam Kalbimi" derken göğüs telası işlenirdi ara ütücü tarafından, "Uçurumun Kenarı"na ile ayakçı yetiştirirdi makineciye parçaları, "Acıların Kadını" dönerken kasetçalarda bir diğer kadın kolların vatkalarını dikerdi -gözleri attığı (geçiremediği) ilmikte-, "Yalnızım" ile kollar birleştirilir, "Herşey Yalan" ile son ütüsü yapılırdı...

Hep sorular döner durur zihnimde. Bu insanlar gerçekten o kadar mutsuzlar mıydı diye?

Hangi mutsuzluklar biçildi üzerimize...

Hangi örtüler ile birlikte...

Sindirilmiş Çocukların Defterinden / Başlangıç

2010-01-14T10:34:00.000-08:00

"12 Eylül Türkiye'nin üzerine asfalt çekti. Biz onu çatlatan otlar olmak niyetindeyiz"*

Derme çatma evlerin bulunduğu bir sokakta, sümüğümüzü kolumuza sürüyorken tanıştık oynadığımız oyuncakların gerçekleriyle. Sokağın köşesinde tüm soğukluğuyla duruyordu o koca tank ve bir kabus gibi ses çıkarıyordu. Sadece o vardı, bir de üniformalılar. Anlamlandıramadığımız sokağa çıkamayışlarımızın sebebini sonradan öğrendik. "Darbe" olmuş...

5'i bitirip 6'ya basmak üzereydim, üzerimize basıldığında ve sorgusuz bir geleceğe sinsi sinsi hazır ediliyorduk tüfekler omuzda. Korkunun bütün gözlere hükmettiği zamanlardı. En net bu kalmış aklımda o oyuncak katili tankın yanı sıra... Neden kitaplar yakılır ki dediğimizde gereksiz bir sıcaklık hakimdi odamıza. Evlerde saklambaç oynanmaz ki dememize fırsat vermezdi annelerimiz. Bir çırpıda kucaklarına alıp başımızı göğüslerine yapıştırıp sustururlardı bizi... İlk susuşumuz böyle başladı...

Sindirilen bir toplumun ilk meyveleriydik...

Ve en tehlikelilerine sahiptik...

Sindirilen bir anne ve sinişi sindiremeyen bir baba...

Herşey kötü değildi elbette -ve hatta keyifliydi de- şimdilerde merdiveni yarılayan bizler için. Güzel sunular hazırlanmıştı. Harika karakterleri olan çizgi filmlerimiz vardı tek kanallı televizyonumuzda. Uykudan önce anlatılan masallarımız (meğer ne erken uyutul-ur-muşuz), kahkahalar eşliğinde yollardı bizi Adile Teyze uykuya... Öncesinde değiş tonton vardı bir değişim haberciliğine soyunan... Geriye dönüp baktığımda görüyorum ki yarenlerimiz çok sağlamdı. Hepsi üzerine konuşmak gerek üstün körü geçmeden... Hiçbirini üzmeden...

* "Bornova Bornova" filminin yönetmeni "İnan Temelkuran"ın ödül konuşmasından...

Kulaklı Şapkalarımızı Takalım / 2012

2009-12-06T06:14:00.000-08:00

Son birkaç aydır fragmanları her yerde dönüyordu. Hem filmin gösterim tarihinin hem de bahsi geçen kıyametin yaklaşmış olması filmi daha bir çekici kıldı. Beklenen ilk vakit geçtiğimiz birkaç hafta evvel gelip çattı...

Ve biz de nihayet o şerefe nail olduk...

Roland Emmerich'in bir önceki felaket filmi "Yarından Sonra"yı özellikle Jake Gyllenhal için izledikten sonra bir şeyler kafamda oluşmuştu ancak 2012 sayesinde taşlar daha fazla yerine oturdu. Emmerich filmlerinde çok popüler starları kullanmak yerine "kitlesi olan" oyuncuları tercih ediyor. Bunun ne gibi bir avantajı var derseniz bence gayet basit. Bir kıyamet-aksiyon filminin içini doldurmak için yeterli bir varyasyondur. Kaldı ki John Cusack'ın filmografisi sağlamdır.

Filmin öyküsü filmde en fazla eleştiri alan bölüm olsa gerek. Ve bunu söyleyen hiç kimse haksız değil. Aslında filmi izlerken "Yarından Sonra"yı daha gelişmiş efektlerle yeniden izliyormuş gibi oldum. Temelde aynı meseleye sahip senaryo, yani sorunlu aile kıyamete düşünce yeniden toparlanır. Hani iyi günde - kötü günde durumunu tasdiklercesine...

İyi de fragmanlarda neden yanılttınız bizi diyorum şimdi. "Ama adamım fragmanlar zaten bir yanılsamaya hizmet eder" diyor içimde basbas bağıran ses. Ya mayalar diyorum o sese... İyi de "Hollywood" diyor o ses bana... Susup kalıyorum.

Mesele gayet basit. Çokça para harcanan bir film. Senaryosunun berbatlığını nasıl kamufle eder. Sağlam bir reklam kampanyası ile... Ve yönetmen bize sadece bir önceki kıyamet filminden biraz daha fazla efekt sunar. İyiler - kötüler - hainler; hepsi abuk bir öykü içerisinde daha da abuklaşarak sanki günah çıkartmak istercesine sunulur izleyene. Ama bu gerçeği değiştirmez.

"2012"nin vaadi sadece görsel bir ziyafet. Ve gerçek şu ki; dehşet verici bir ziyafet... Müthiş bir seyirlik. Ama hepsi bu... Hollywood bu denli büyük bir filme sağlam bir öykü çıkartamıyorsa aslında kendi kıyametini resmediyor demektir.

Sonuç;
Kulaklı Şapkalar takmak gerekiyor. İnsanı kandırıp türlü vaatler sunan fragmanlara ve reklam kampanyalarına karşı...

District 9 - "Virüs bulaştırıp yokedelim"

2009-11-12T10:45:00.000-08:00

Nedir bu "9"un kerameti diyor insan kendi kendine. Tim Burton ve Bekmambetov, Shane Acker'a kol kanat gererken, "Dıstrıct 9"da bir diğer büyük şahsiyet Peter Jackson, Neill Blomkamp'a gelecek sizden sorulur diyor bir anlamda...

"Blair Cadısı"nın yarattığı atmosferi bir bilim-kurgu filmde yaratmak tahmin edileceği gibi oldukça zor bir iş. Sanki herşey gerçekmiş gibi yapacaksınız ve bunu yığınla efekt ve modellemeyle başarmaya çalışacaksınız... Tam da havada asılı kalmış koskocaman bir uzay gemisinin altında...

"Dıstrıct 9" filmin yarısından fazlasında "gerçekmiş" hissiyatını fazlasıyla iyi başarabiliyor kanaatindeyim. Bir yerden sonra işler karışıyor. Ve bu aslında çok da önem arz etmiyor. Çünkü siz zaten filmin içine girmiş ve bir şekilde kendisinden olmayanı yok etmekle uğraşan insanla uğraşmaya başlıyorsunuz.

Filmdeki alt metin oldukça net... "Benden değilsen yok ol"

Her seferinde bilim-kurgu filmlerinde gözümüze-gözümüze sokulan saldırgan ve yok eden uzaylı mitini değiştirip oraya "insan"ı (tam da olması gerektiği gibi-çünkü biz yok ediciyiz-) yerleştiriyor. Ve Blomkamp bunu yaparken; her seferinde itip-kaktıklarımızın, yolumuzu değiştirdiklerimizin, olmalarını istemediklerimizin yerine koyuyor uzaylıları... Varoşlara -kenar mahallelere- bir göçer edasıyla yerleştiriyor uzaylıları... Ve birileri şunu söylüyor...

-Virüs bulaştırıp yoketmeli bu uzaylıları.

Çok tanıdık geldi değil mi... İnanın bana da...

Çok beğendim "Dıstrıct 9"u... Ve kesinlikle izlenmeli... Ve hatta defalarca...

Sindirilmiş Çocukların Defterinden VI

2009-06-08T06:01:00.000-07:00

Tam da o yıllara denk düşer, zorla oynayabildiğimiz taştan kaleli ve plastik toplu mahalle maçlarımız. Sokağımızın huysuz ihtiyarları bahçelerine kaçmasını bırakın kapının önünde pusuda beklerlerdi toplarımızı, ellerinde bıçak ile. O zaman düşünememiştim bunu neden yaptıklarını. Eğlenen çocuklara bu denli tahammülleri olmadığını... Bütün tahammülsüzlüklere rağmen pazar günü öğleden sonra başlayan ve geç saatlere kadar süren maçlar yapardık. Durmaksızın... Yüzümüz kurumuş terden lekeli lekeli olurdu. İllallah ederdi mahallemizin huysuz sakinleri...

Yıllar hem de çok uzun yıllar sonra bir pazar günü...

"Tekrar gelin yavrum. Her pazar gelin." temennileriyle başladı maçımız. Taşların yerini çöp konteynırları aldı. Sahipsiz kalmış sokağımızın ufaklıkları doldurdu hemen duvar kenarlarını. Herşey 15 yıl önce bırakıldığı gibiydi.

Kazım Abi eşi gelince panter kesiliverdi kalede, Önder Abi o kilolarına yenilerini eklemesine rağmen kıvraklığından hiçbirşey yitirmemiş, bir de güler yüzünden, Ersin Abi hep artistti, Kardeşlerim yine ayrı takımlara düşüp birbirini yediler... Ben... Yine çok "düş"tüm...

Yani her şey eskisi gibiydi...

Kim mi kazandı?

Bitiremedik ki...

Asım Amca hala yaşıyormuş... Çok sevindik...

Gelip kalemizi bozdu...

Tıpkı eskisi gibi...

Sindirilmiş Çocukların Defterinden V

2009-04-18T02:34:00.000-07:00

Ağlayan bir kadın gördüğümde içim çok acır. Bir de iç çeke çeke yüzünü döken bir çocuk aynı acıyı yaşatır bana. İkisi de aynı sokaktan arta kalandır aslında.

Kapısının önünde diz çöküp, burnunun kenarından akan sümüğü dudaklarına sızıyorken hıçkıran çocuğun annesidir içerideki. Yaşamın ağır yükü yetmezmiş gibi bir de kurtarıcı külhanbey efendisinin yükü biner bedenine. Kah yüzüne, kah beline... sözle, dille, kahpelikle... Öyle bir minnettir ki kalmasını sağlayan, çekip gidemez ardına bakmaksızın, terkedemez.

Kenar mahalle kadınlarıdır onlar. Çocukluğumun geçtiği, taştan kaleler kurup maçlar yaptığımız sokaklarda işten dönüşlerine yaptığımız tanıklık kadar keyifli olmazdı külhanbeylerini görmek. "Naber lan" diye sevimli olmaya çalışmaları bir arınmaya muhtaçlığın ilk işaretiydi. Topukları ezik kunduraları ile bir hayatı ezmeye giderlerken ağız dolusu küfürler ederdim sessiz sedasız. Ezilirken de gidemezlerdi. Ağlamaları küfürlerim gibiydi. Gidemediler. Kötü yol kabusu ile sindirilişlerinin farkına bile varamadan kurtarıcıları ile yaşamaya devam ettiler.

Seni pez...klerin elinden kurtardım diyene kadar tüm el-pençe-divan'lığı ile itaat etmeye devam edenlerin dönmemesi umuduyla...

27şubat2009/serkank.

Sindirilmiş Çocukların Defterinden IV

2009-04-18T02:32:00.000-07:00

Çocuklukten yeni çıkmaya başlamışken paravanın arkasına saklanan gençler seçerlerdi birbirlerini. Bir gecelik limuzinli çıldırışa yelken açma derdiyle. Şov dünyasının yeni yetme, aparma, uyarlama dönemleriydi. Çok kınamışlardı "saygıdeğer" büyüklerimiz. Kirlenmişlikten dem vurdular, gençlerin "haklı" yitişlerine öfke duydular.

Kaç yüzü vardı maskelerimizin. Bilen var mı? Devran döner dedikleri bu muydu?

Büyüklerimiz bir paravanın arkasında bir ömürlük çıldırışlarına partner buluyorlar şimdi... Bir ev ve maaşa satılıyorlar üstelik.

Kirlendiğini mi söyledi birileri yeni nesilin.

Dönüp aynaya bakın ve kendinize küfredin şimdi ağız dolusu. Sattığınız bedenlerinizi örtüğünüz şovlar eşliğinde...

Pardon şu an meşgulsünüz sanırım...

Hepiniz...

Yemektesiniz...

30ocak2009 / serkank.

Sindirilmiş Çocukların Defterinden III

2009-04-18T02:30:00.000-07:00

Ve karne heyecanı;

15 gün tatile girmenin verdiği heyecanı hatırlıyorum. Soğuk kış günlerine denk gelen ve ile de ille sıcak soba eşliğinde geçecek günlerin başlangıcı. Ödevler verilecek, ıkına sıkıla onlar yapılacak. Ama yaz tatilindeki gibi gidip kirvemizin yanında çalışmayacaktık. Evdeydik...

Ahhh bu tatilin müjdecisi karnelerimiz. Güzel divit uçlu dolmakalemlerle doldururdu öğretmenlerimiz. Güzel el yazıları ile... Bir heyecan içerisinde gelir ve akşam anne-babalarımızın dönüşünü beklerdik gururumuzu okşayacak sözler duymak için. Özene bezene yazılmış bir karneyi göstermek ne keyifti ama... Saklardı annelerimiz sene sonunda gelenleri...

Şimdi ise;

Kızım üçüncü kez karne getiriyor evimize. Ben kendisine hissettirmeden aynı öfkelere dahil oluyorum her seferinde. Bir yazıcıdan yazdırılmış bir kağıdı sıkıştırıyorlar ellerine "karne" diye. Bir dönemin emeğini bir makineden çıkartıyor sistem artık. Öğretmenin el yazısını göremiyorlar. Bir poşet dosyanın içerisinde muhtemelen gider kısıtlama durumuna kurban ediliyor "el yazması karne"ler.

"Başarılarının devamını dilerim" en kopyala yapıştır hallerinden, bir de "iyi tatiller"...

26ocak2009 / serkank.

Sindirilmiş Çocukların Defterinden II

2009-04-18T02:26:00.000-07:00

Apartman dairelerine sıkıştırılmış mahallelerde yaşamaya başlamadan çok önceydi bütün bu anlattıklarım. Tam da neyin ne olduğunu anlamaya başlayacağımız dönemlerdi. Ama ne feci ki kısmi buhranlar yaşamış ailelerin çocukları oluşumuzdan kaynaklı marazlarımız vardı bir miktar. Okumayı "anarşik" olmaya eş kılardı babaannem. Korkudan kitaplarını yakanlar vardı biz küçükken... Büyüdük... Feci olanı gördük... Korktukları için insanları yakıyorlardı artık.

Hep bir yanılsama içerisinde kalıyorum. Biz büyüdükçe mi kirlendi dünya, biz mi kirlendik yoksa???

Bir bayram geçti. Ardından bir bayram daha. Şimdiyse yılbaşı geliyor. Yeni yıl... Çocukluğumuzun en hareketli günleri. Neyi unuttuk biliyorsunuz değil mi? Kartpostalları...

Evet, evet... Kartpostalları unuttuk. Adana'ya her bayram yığınla kart atardık. Anneaneme, dedeme, dayılarıma, teyzeme... Sonra... Cevapları gelirdi her birinin. Ama mutlaka. Küçük yiğenlerin elleri çizilirdi. Ve mektuplaşılırdı. Bir kağıda sinen bir tenin kokusunu almayalı ne çok oldu kahretsin ki...

Yaz tatillerinde mahallemize gelen yaz aşklarımız olurdu. Sonra onların yazacakları mektupları bekler, gelir gelmez sayfalarca cevaplar yazardık...

Şimdi ise bir yeni yıl arefesinde günah çıkartıyorum, bir klavye ve bir ekran aracılığı ile asla ben gibi kokmayacak olan bir blog sayfasında...

23aralık2008 / serkank.

Sindirilmiş Çocukların Defterinden

2009-04-18T02:06:00.000-07:00

Bayram geliyor... Yaz aylarına ya da ilkbaharın sonlarına denk düşerdi. Tatlı telaşe vakitleri. İlle de bir bayramlık alma zorunluluğu yüklenmiştir ana-babamıza. Ve onlar bozuk ekonomilerine rağmen alırlardı. Marka olmazdı elbette, çakma olurdu ama yeni ve bizim olurdu. Alışverişe tanıklık etmişliğimiz söz konusu değildir ayrıca. Alınır ve getirilir. Ana-Babanın tercihlerine ve zevklerine güven(d)ir(il)dik. Çocuk aklımla bunun bir dayatma olduğu çözümlemesine varamazdım açıkçası. Yeni bir kıyafetin ve ayakkabının yanında bu sorgulamaya vakit harcamak ne kadar anlamsızdır tahmin edin. (Ah unutmadan o kıyafetler ille de bayram sabahı giyilirdi. Adı üstünde "Bayramlık")

Kurban Bayramı... Sevmezdim... Büyüdüm (yaş itibari ile) ve değişmeyenlerimden birisi hala bu durumdur.

Tatlılar yapılırdı ve bizim favorimiz cevizli tel kadayıftı. Bir de bol tarçınlı sütlaç. Valide Sultan sütlaç kısmıyla, Babam kadayıf kısmıyla ilgilenirdi. Sokaklardan fırınlara götürülen tepsilerle teyzeler geçerdi. Acaip bir telaş içerisinde geçerdi bayram öncesi son iki gün. Ve ille de ille tatile gidilmezdi.

Bayram sabahları tertemiz olurdu sokaklar. Kadınlar ellerinde süpürgeleri ile kapılarının önlerini yıkarlardı. Bu temizlik kurban bayramlarında alt-üst edilirdi. Bahçelerde ya da kapı önlerinde ve çocukların gözü önünde keserlerdi hayvancıkları. Kurban edilirlerdi "cennet" uğruna...

Bayram geliyor...

Sahte gülümsemelerin takınılıp ardından "güzel insan" olmaya çalışılacak güzel günler silsilesi...

6aralık2008 / serkank.

Kötü Polis

2009-02-12T10:52:00.000-08:00

Görev dağılımında yine sevmediğim bir iş düştü payıma. Neyse ki iş aşkıyla yanıp tutuşmuyor umarsız bünyem. Bilirim; eğer ciddiyetle yaparsam işimi, her gece yeni bir kâbus için keskin dalışlar gerçekleştirir uykularıma karabasanlar. Ve ben vicdanımın karabasanlarından çok korkarım.

Şimdi başucunda nefesini kontrol ediyorum.

İçime su serpiliyor…

Kalp atışını hissediyorum…

Yaşıyorsun...

Çatık kaşlarım yüzünden çizgilerim artmaktayken bile neden vazgeçemedim bu üzerime oturmayan giysiden. Bir çocuk hüznü gibi akmalıyken salya sümük kağıtlara, bir zırha kurban edildim. Ve her aynaya bakışım ayrı bir ayaklanmanın başlangıcıydı. Tek direnişim göz yaşartan bombalara karşı. Yaşarmaması gereken gözlerimi, yeşermesi gereken düşlere gönüllü kurban etmiştim…

İzlediğimiz filmlerdeki gibi bir hayat bırakmalı

İçinde naiflik kalmalı

Avuçlarının içi gibi hep sıcak

Hiçbir betimlemeyi yakıştıramadığım gözlerin gibi

Hep anlamlı kalmalı…

Hayat;

Senin gibi güzel olmalı

Ona buna bağıran huysuz bir ihtiyar gibi sürekli söylenişlerim artık zıvanadan çıktığımın resmedilişi olur ve kimse bilmese de en çok beni öfkelendirirdi. Böyle vakitlerde gidip kendimi sonsuz sessizlik kuyularında bir çığlığa kurban ederdim. Kimse duymazdı, kapattığım kepenklerin dağılmış bilye seslerini. Kötü polistim ben ve sensizlik duygusunun çöktüğü her an, bir meyhane sazı gibi inim inim inler bulurdum kendimi en arabesk şarkılarda…

El bebek gül bebek yetiştiremiyorsam seni

Bil ki tek sebebi hazırlıksız yakalanmamandır,

Bu illet-i cihan'a.

Kırılganlığına set olmak

Giydiriyor bu uygunsuz zırhı gözlerime

Oysa ben;

Sen her uyuduğunda...

Tacımı itinayla çıkartıp...

Tacının yanına koyuyorum…

Tatlı Su Balığı'ma...

Prenses'ime...

Kızıma...

serkank.

2009şubat10

"Sonbahar"ın İzleri...

2009-01-22T13:37:00.000-08:00

"Çok güzel çalardın" der annesi Yusuf'a. Yusuf başlar, döndükten sonra ince ince emek verdiği tulumu çalmaya. Anne kalkıp pencereye yürür... Sonra... Hayatım boyunca izlediğim en şık veda sahnesini izlerim beyazperdede.

Hayatının en güzel yıllarını sosyalizme veren, ve özlemlediği güzel günler yüzünden hayatı elinden alınan Yusuf'un hikayesini onurlu bir şekilde hiç ajite etmeden sunar yönetmen Özcan Alper bizlere. Yusuf'un geçmişiyle, çektiği acılarla kör gözüm parmağına tavrıyla ilgilenmez. Makyajsız... Makyaja gerek duymamasının sebebi ise filminde Vanda Dayı ile selam çaktığı Çehov'un dediği gibi sokağını anlatmasıdır. Sokağı sadece Hopa değildir elbette. Yusuf'tur, Eka'dır, Mikail'dir...

Sinema tarihine geçecek kadar değerli bir sahne vardır filmde. Fragmanlarını izlerken bu filmi bu sahneden dolayı izlemeliyim diyordum. Yusuf'un iskelede yaşama karşı kabaran öfkesini Karadeniz'in hırçın dalgaları dile getirir.

Hani çok ağlamak istersiniz ve ağlayamazsınız. Sonbahar bunu yapıyor. Ağlatmıyor. Buna izin vermiyor. Sömürmüyor... Sunuyor...

Bu dünyada değildir Yusuf. Bunu anlamak çok zor değil. Mevsim onun mevsimi değilken yaylaya çıkmak ister. Ve sadece o bilir bu "son"bahar'ıdır. Tükettikleri "son" bahar'ı...

Bir kez daha söylemekte sakınca görmüyorum. Önünde saygıyla eğildiğim bir film daha izledim. Eline sağlık Özcan Alper. Makyajsız filmin makyajsız ve kendini kirli popülizmden korumaya çalışan Onur Saylak (Yusuf)'a da ayrıca tebrikler.

Dip Not 1: "Sonbahar" Altın Koza'da aldığı ödülü Yılmaz GÜNEY'e, Altın Portakal'daki ödülü de, gözaltında işkenceyle öldürülen Engin ÇEBER'in annesine armağan etmiştir.

Dip Not 2:Bu yazıyı yazarken Kazım Koyuncu "Ernesto"yu söylemekteydi. Sözlerinin tercümesi...

Ernesto
Biliyorum
Bir yıldız yağmuruna tutulacağım
Toprak çökecek
Başım dönecek, arkamda seni bulacağım
“haydi” diyeceksin ernesto gibi
Gidelim
Yıldızların çok olduğu
Bir gökyüzü altına

Hamburger Cumhuriyeti - Linklater çitleri kesiyor...

2009-01-22T13:34:00.000-08:00

Yönetmen : Richard Linklater
Senaryo : Richard Linklater , Eric Schlosser (Kitap)
Oyuncular : Catalina Sandino Moreno , Ethan Hawke , Greg Kinnear , Kris Kristofferson , Luis Guzman , Patricia Arquette

Filmin yönetmeni Linklater'ı elimden geldiğince takip ederim. Dehasına rağmen büyük projelerde yer almaz. Ama projesi onun sayesinde büyür. Kaset - Tape'i izleyip kendisine ve hayran kalmamak ve takipçisi olmamak pek mümkün değildi açıkçası.

Filmin ismine baktığınızda hafif bir yapımla karşı karşıya olduğunuzu düşünebilirsiniz. Ama açılış sahnesiyle size yanıldığınızı açıkça gösteriyor film. Eric Scholesser'in aynı isimli romanından (Metis yayınlarından 2004'te yayınmlandığını henüz öğrendim) uyarlanan film ciddi bir politik söylem de içeriyor. Masamıza sipariş ettiğimiz "kocaman"ın ardında neler yaşanmakta onlarla uğraşıyor Linklater. Göçmenlerin sınırdan içeriye sokuluşlarıyla başlayıp, ucuz işçi arenasında ödedikleri bedele, işini kaybetmemek-taşınmamak uğruna göz yumulan fiyaskolara, büyük arazilere bankalar tarafından el konulup ardından emlak krallarına nasıl peşkeş çekildiğine ve genç protestocuların çaresizliklerine kadar uzanıyor film. Ve dahasını çok çarpıcı bir dille anlatıyor Linklater. Bir belgesel edasında büyük bir ustalıkla...

Fast-Food zincirlerine karşı zaten bir antipatim vardı. Şimdi daha da arttı. Film bittikten sonra eminim ki siz de bir daha hamburger yemeyeceğinizi söyleyeceksiniz. Tıpkı "Kara Elmas"ı izledikten sonra pırlanta takmayacaklar gibi.

Filmin bir sahnesinde genç eylemciler sığırların çitlerini keser. Ama sığırlar orayı terk etmez. Gençler yaklanma pahasına onları dışarıya çıkarmaya çalışırlar. Ancak; sığırlar uyuşturulmuştur. Terk etmezler...

Linklater çitleri kesiyor "Hamburger Cumhuriyeti"nde. Holywood'un en baba finansörlerini karşısına alarak hem de...

İyi Seyirler...

Ulak - Bana Bir Masal Anlat Çağan...

2009-01-22T13:31:00.000-08:00

ULAK

Yazan - Yöneten
Çağan IRMAK

Görüntü yönetmeni
Mirsad Herovic

Müzik
Evanthia Reboutsika

Oyuncular
Çetin Tekindor
Hümeyra
Yetkin Dikinciler
Şerif Sezer
Kaya Akkaya
Melis Birkan
Feride Çetin

Internet adresi
www.ulakfilm.com

Yorumum;

Dertli masalcıların kimilerini rahatsız edecek bir masalı mutlaka vardır.

Çıkınında çokça masalı olduğu anlaşılan Çağan IRMAK, yeni olmayan (belki son bulmayacak olan) bu topraklarda çokça yaşanan ve bir o kadar da yürek sızlatan bir masalı anlatmaya soyunuyor Ulak'ta.

Dertli olduğunu sonradan öğreneceğimiz Zekeriya aslında Irmak'ın ta kendisine ve anlattığı zamansız mekansız öyküsü tam da bu coğrafyada belirli aralıklarla yaşanılan katliamlara denk düşmektedir. Zekeriya'nın masalı bir katliam masalı. Düşünen, yazan ve üretenlerin katliamının masalı.

Bir baba-oğul öyküsünü merkeze koyuyor IRMAK. Kimi zaman bel-altından saldırıyor diye eleştirdiğim yönetmen maalesef bunu layıkıyla ve yerinde yapıyor. Hassas bölgelerimize saldırıyor. Gerçekten hakkettiğimiz sorgulamaların içinde boğulmamızı istiyor. Yüreğimizi burkuyorken boğazımızı da sıkıyor.

Son sözüme geçmeden önce filmin müziklerinin filmin neredeyse önüne geçecek kadar iyi olduğunu belirtmek isterim. Kesinlikle özenli bir çalışma. Takdire şayan...

Filmden bir dörtlük var ki, paylaşmak isterim...

"Yapan kadar, bilip susan da günahkardır
Görmediniz duymadınız konuşmadınız
Dili olmazsa insan neyler
Yapan kadar bilip de susan da zalimdir..."

Son sözüm; Hepimiz günahkarız, hepimiz zalimiz...

Bknz. Madımak Katliamı...

V For Vendetta

2009-01-22T13:26:00.000-08:00

V For Vendetta

Yönetmen: James McTeigue

Senaryo: Andy Wachowski, Larry Wachowski

Oyuncular:

Natalie Portman - Eve
Hugo Weaving - V

Yorumum;

"Halklar hükümetlerinden korkmamalıdır. Hükümetler halklarından korkmalıdır." V

Kimi filmler için söyleyecek söz bulamazsınız. Çünkü film aslında o kadar çok şey söyler ki sizin söyleyecekleriniz her seferinde eksik kalacaktır. İşte "V" nin durumu budur. Filmin bitiminde oturduğunuz yere mıhlanır kalırsınız. Sokağa çıkmak istemezsiniz. Çünkü filmin içinde kalmışsınızdır. Çıkarsanız gerçek yine tokat gibi çarpacaktır yüzünüze. Ve bu ne yazık ki şu anda istediğiniz en son şeydir.

Bir kahraman; bir maskenin ardında ve asıl derdi parlamento binasını yoketmek. Tam 400 yıl önce aynı niyetteki kraliyet karşıtı Guy Fawkes'in yapmak istediği gibi. Bir binayı yoketmekle olur mu diye düşünenlere "V" cevap veriyor: "Binalar semboldür. Yoketmenin sembolü. Sembollere insanlar güç verir. Tek başına semboller anlamsızdır. Ama yeterli sayıyla binaları uçurmak dünyayı değiştirebilir."

Elbette dünya değiştirilebilir. Filmi izledikten sonra bunun aslında o kadar zor olmadığını düşünüyorsunuz. Dünyayı değiştirmek kolay ama korkularımızdan sıyrılmak ve sahip olduğumuzu sandığımız şeylerden vazgeçmek ne yazık ki o kadar kolay değil. Madde bağımlısı olmuş bünyelerimizi uyandırmak her geçen gün daha bir zorlaşıyor. Uyuşturulduk... İşte bu yüzden dünyayı değiştirmek isteyenlere (eğer bir filmde karşılaşmıyorsak) güzel gözlerle bak-a-mıyoruz.

"Bu maskenin ardında bir yüz var ama o ben değilim.
Bu maskenin ardında etten fazlası var...
Bu maskenin altında bir fikir var. Ve fikirlere kurşun işlemez..."

"-Kimdi o?
-O monte Cristo kontuydu
Babmdı, annemdi, kardeşimdi, arkadaşımdı...
O sizdiniz...
Ve bendim...
O hepimizdi... "

En başta da söylediğim gibi, kimi filmler için söyleyecek söz bulamazsınız. İşte öyle bir film "V"...

Birlikten Kuvvet Doğar... Filmden arta kalan yığınla düşüncenin ardında burada takılıp kalıyorum. Ne de güzel becerdiler yıllarca. Hükümetlerin istediği birlikten onların kuvveti doğar. Ve bizler kendi gücümüzün farkındalığından uzakta korkmaya devam ederiz.

YAZI - TURA

2008-09-17T13:24:00.000-07:00

YAZI - TURA

Kamera arkasında ne denli başarılı olacak diye çok merak ettiğim Uğur YÜCEL'in, senaryosunu yazıp, yönettiği ve işin bir de bu tarafından bakmaya ne dersiniz edasıyla beyaz perdeye aktardığı ilk sinema filmi. Teknik özellikleri ile de kayda değer bir yapımdır "Yazı-Tura". Ancak işin o kısımlarına hiç girmeden şunu söylemek isterim; bana kalırsa "Türk sinemasında tüm zamanların en iyi ilk üç filminden biridir".

Bir insanın hayatını nasıl çalarsınız. Herşeyini. Varını, yoğunu, bacağını ve hatta kulağını... Tam da bu noktada işin siyasi taraflarına girmek yerine bizi alıp o insanların hayatına sokuyor Uğur YÜCEL.

Şeytan Rıdvan: Olgun ŞİMŞEK (Şapka çıkartılası bir adamdır kendileri)

Umutları olan, iyi topçu, askerden dönünce yavuklusuyla evlenmeyi düşünen, anasının üzerine tir tir titrediği tazecik bir delikanlı. Tek kusuru bir bacağını bastığı mayınla kaybetmesi. Bir hayatı zehretmeye yetermi sana ait olmayan bir bacakla yaşamak. Yetermiş. Cevabını alıyoruz Rıdvan'ın yaşamına dahil olduğumuzda. Ve bu dahil olduğumuz yaşamın final sahnesinde "ben iyi değilim" dediği anasının yüzündeki ifade ile mıhlanıp kalmıştım koltuğa.

Hayalet Cevher: Kenan İMİRZALIOĞLU (Bir kez daha şapka çıkartıyorum)

Onun üzerine söylenecek çok söz yok aslında. Aynı patlamada kulağını yitirmiş ve üzerine bir de büyük depremle alt üst olmuş bir yaşam. Kirli bir hayatın içinde kendi büfesini açıp kurtulma sevdası bu depremle alınıyor elinden. "Gazi Büfe"... Yıllar sonra karşılaştığı abisine kirli bir barın ruj akan taburelerinde söylediği "benziyor muyuz lan birbirimize g.t lalesi" repliği, öfkesini değil de kendi yitmişliğini resmedişidir aslında. Peki ya dahil olduğumuz Cevher'in hayatındaki finalde söylediği cümle neyin resmedilişdir. Kendisini yakalamaya gelen polislere: "Kelepçe takmayın ulan kelepçe takmayın. Gaziyim ben. Bu ülke için kulağımı verdim ben." ...

Filmden çıkınca üzerimden kamyon geçmiş gibiydi. Yalnız başıma izlemiştim filmi. İki üç saat kendime gelemediğimi sonra gidip bir yerlere içmeye başladığımı hatırlıyorum. (Bir de yıllar önce izlediğim "Dövüş Kulubü" bu denli sarsmıştı beni. Ve geçen yıl izlediğim "Barda" ile bir miktar aynı hale düşmüştüm) Yazı-Tura.

Medyanın harcamaya çalıştığı Uğur YÜCEL'in dim dik filmi. Ellerinden öpüyorum kendisinin. Ve "Hayatımın Kadınısın"ı fasulyeden sayıp bizi döven filmler çekmeye devam etmesini dört gözle bekliyorum.

İyi Seyirler...

sislen-me

2008-09-15T11:52:00.000-07:00

SİSLEN-ME

- ...
- Hangimize geldi bu mesaj.
- Neden sesi kısmadınız arkadaşım.
- Sadece kendin uyanmalıyken bizi neden kabusuna dahil ettin.
- Ne yapmamız gerektiğini bilen var mı?

Farkında mısınız? Şimdi tam da düştüğümüz bu çukura kusuyorken, bastığımız balçık bizi kendine doğru olanca hızıyla çekmekte. Ne yapıyoruz peki? Çırpınmıyoruz batacağımızı düşünerek. Oysa belki de çırpınmalıydık kolayca teslim olmak yerine.

Kredi kartlarına serenatlar yapılan bir çağa hoşgeldiniz...

- Cevap vermeyi düşünmüyor musun?
- Zamanın geldi...
- Gitmelisin arkadaşım, çağrılıyorsun...
- İyi de kime geldi bu mesaj?
- Kim uyandırdı beni? Kim?

Hangi oyunlarda başlamıştı bütün bu kurmaca. Ustanın ölümüyle neden devraldık yağcı dükkanını. Oysa yas tutmalıydık hep birlikte. Satmaya başladığımız bal gibi bünyemizken biz yeni oyunlar peşinde devam ettik eğlencemize. Çok severdik körebe'yi -ki- alışkanlık edindirildik büyüdükçe. Şimdi gözlerimize çaput bağlamadan dağlıyorlar gözlerimizi pek sevilen diziler eşliğinde. Birkiüç tıp'a ne dersiniz. Oynuyoruz hep birlikte. Hangi vakit tıp demiştik de tüm varlığımıza peşkeş çekilirken dahi oyun-bozan olmamak uğruna gıkımızı çıkartmamıştık.

- Hey sen... Evet evet sen...
- Hiç sesin çıkmadığına göre sana geldi o mesaj.
- Kıvrılıp kalmış. Halinden belli zaten.
- Gitmelisin arkadaşım, çağrılıyorsun...
- Tekrarlayıp durma sen de bulduk işte o'ymuş...

Çirkin ol dedikleri bumuydu. Bakın çirkin olduk. Hem de çok çirkin. Bu danışıklı savaşlar, bu yoksulluk, bu yoksunluk, otellerin havalandırma mazgallarında ısınmaya çalışan tinerci çocuklar, ırzına geçilen vücutlar... beyinler... hayatlarımızı kapıp kaçıyorlar. Biz ise cüzdanımızın peşindeyiz. Ortalık mafyadan geçilmiyor. Çocuklarımızın organlarını deşmek için ne zaman kaçıracaklar diye paranoya içinde korkuyla kaçmıyor muyuz her şeyden, kirli bir dünya bu.

Sis bastırdı heryeri, ve şimdi göz gözü görmemekte; bir selam uğruna bile...

- Işığın şiddeti artıyor. Yumun gözlerinizi.
- Gidiyorsun arkadaşım, direnme...
- Yine kurtulduk millet.
- Evet, ama "sıra bize de gelecek"...

Gelecek. Haklısın küçük cenin. Ve biz az evvel gelmek istemeyen arkadaşın gibi zorla sizi buraya çekeceğiz ve bu yetmezmiş gibi her yıl bu kabusu türlü şenliklerle kutlayacağız.

"ı .... you bonus"

Arıları Katledince

2008-07-06T12:29:00.000-07:00

Arıları Katledince

“İnsanoğlu, bu dünya için ciddi bir tehdittir.”

Filmin sonlarına doğru bir bilim adamından duyduğumuz bu cümle kendimize dönüp bakışımıza bir nebze olsun ışık tutar mı?

Sevdiğim yönetmenlerin filmlerini izlerken pek fazla objektif olamıyorum sanırım. Çünkü Shyamalan’ın The Happening (Mistik Olay)’i eleştirmenler tarafından “yine” beğenilmedi. Oysa sadece derdiyle ilgilenen, bunu adam gibi anlatan ve oraya buraya çarpmayan bir film “The Happening”.

Oldukça sert bir başlangıçla (tüyler ürperten intiharlarla) seyreylemeye koyulduğumuz “Mistik Olay” diğer kıyamet ve doğal afet filmlerinden bu tavrıyla da ayrılıyor. Her zaman alışık olduğumuz üzere önce karakterleri anlat, onları bize tanıt ardından bu kötü olay onların başına gelsin güzergahında ilerlemiyor. Konuya balıklama dalıyor ve ne güzel ki tam da bu sebepten izleyeni sıkmıyor. Ve hatta olmazsa olmaz mutsuz aile figürlerine oturtulan başrol oyuncularımız sanki ironik bir parodi gibi duruyor filmde. Onların mutsuzluğunun anatomisine girip günah çıkarma törenlerini uzatmıyor.

Shyamalan’ın filmografisinde karşılaştığımız sürpriz final beklentisi bu kez boşa çıkıyor. Sadece ara ara filmdeki karakterlerle “neden”i sorguluyorsunuz. Ama kabul etmek istemesenizde bir sera sahibinden gerçek dökülüveriyor. “Doğa insanoğlundan intikam alıyor.” Hem de dehşet verici bir şekilde. Anlamlandırlamayan intiharların ilk sebebini terör saldırılarına bağlamaları Shyamalan’ın Amerikan paranoyaklığına inceden bir eleştirisi olarak yansıyor teoriler arasında. Ardından medyanın CIA şüphesi ve hatta bundaki ısrarcılığı… Oysa katletmekte olduğumuz, yeni yerleşim alanları uğruna yakıp yokettiğimiz, kirlettiğimiz, anlamaya çalışmadığımız, gerçeği varken plastiklerinden medet umduğumuz “doğa” kendi savunma mekanizmasını çalıştırarak kendini yok edenleri yok ediyor. Sırayla… Ve filmdeki en yardımsever bir o denli antipatik karakterden dökülüyor öfkesi. “Dünya beni önemsemiyor ki ben neden önemsiyim.”

Duyarlı bir film "Mistik Olay". Bizleri daha duyarlı olmak üzere tehdit eden aynı zamanda. Salondan ayrılınca plastiğine dahi sevgiyle bakmamızı sağlayan...

Howl'un Sorgusu

2008-07-02T12:44:00.000-07:00

Howl'un Sorgusu

Yoksunluğum yalnızlığımla yüzleşecekken
Vurup kendimi dar odama
Aynalarıma bakıyorum tek tek
Hiçbirinin söyleyeceklerine kulaklarımı tıkamadan
İhmal etmişliğin verdiği mahçubiyetle daha bir özenerek dinliyorum herbirini

İlk turun ardından
Çöküp kalıyorum uzattıkları sorgu sandalyeme
"Neden karabasanların arttı senin"
"Kötücül yaratıkların daha bir saldırgan artık"
"Unutuyorsun... Kendini... Olduğun yeri..."
İyi de dememe fırsat vermeksizin
Dinlememi salık veriyor baş sorgucu aynam
"Ne zamandır bakmıyorsun bize biliyor musun" diyor
İçlerindeki en naifi
"Yok yok" diye atlıyor öfke dolu olanı
"Bana bakıyor da kendisi bunu hatırlamıyordur
Her seferinde alkol geziyor damarlarında ve
Sadece küfrediyor"
Mahçupluğum artıyor...
Ben kötücül yaratıklarla savaşırken
Karabasanlar kabuslarıma zincir atmışken Meğer...
"Sebep" diyor hepsi bir ağızdan
"Hakediyormuyuz bunu"

Minik alevim zor durumda olduğumu anlayıp
Dayanıyor dar odanın kapısına
Şatom hareket etmeye başlıyor
Oda daha daralıyor...
Kapı açılıyor...
Aynaların parçalanışına bakmaksızın
Alıyorlar beni odadan
Bağrışlarım kalıyor havada
Sebep...
Bu mu istediğiniz...
Hatta tek istediğiniz..
S e b e p...
...

Asansör Kabini

2008-07-02T12:41:00.000-07:00

Asansör Kabini

Elimizde kalanla yetinmemiz salık verildi bizlere

Günah dendi yasak dendi

Kalakaldı ellerimiz olduğu yerde

Ne bir türküyle ağıt yakabildik

Ne bir şiire vurulduk

Kaldı yüreğimiz bilinmeyen o yerde

Gidilmemesi gereken o yerde….

Acıyı işlediler tamamen istemsiz damarlarımıza

Ellerinden öteydi şimdi

Sensizlik …

Ve daha acı veremezdi damarlarımdaki ölüm….

Bir asansör kabiniydi şimdi hayatım…

Dibe vuran….

Gelmediğin sürece orada kalan……

Howl'un Yaraları

2008-07-02T12:33:00.000-07:00

HOWL’UN YARALARI

Serin bir esintiye bırakıp kanatlarımı

Süzülerek iniyorum,

Sahilimin sakinliğine…

Yunusların hoş geldin serenatına

Önce denizatları

Ardından

Dalgalar eşlik ediyor…

Bu sevimli karşılama karşısında

Saygıyla eğiliyorum

Toplayıp kanatlarımı

Yürümeye başlıyorum

Dalgaların üzerinde

Yaralarıma tuzlu su sıçradıkça

Canımın yanışı

Ürkütüyor denizatlarını

Sanki biliyormuş gibi

Yaralarımın sebebini…

Öfkeli gözlerle alıp yanlarına yunusları

Uzaklaşıyorlar yanımdan

Dalgalar köpürüp kararıyor

Dostlarına eşlik edercesine

Kusuyorlar lanetlenmiş bedenime…

Şimdi tam zamanı diyerek

Arınabilmek umuduyla

Dalıyorum tuzlu sulara

Umursamadan acıyacak yanlarımı

Kulağımda sert bir melodiyle

Derinliğine iniyorum kara suların

En büyük girdaba doğru yüzüyorum

İçine alıp yutmalı bedenimi…

Öyle de yapıyor…

Gökyüzü iri damlalarını bırakıyorken

Kabaran dalgalara

Lanetime daha fazla dayanamayan

Kızıl girdap

Pul döken bedenimi

Tükürüyor, savurarak…

Gökyüzüne düşüyorum…

Kanatlarımsız…

Gökyüzünden düşüyorum…

Hakedilmiş yaralarla…

Düşüyorum…

Karabasanlarıma hazırladığım

Mayın yüklü

Bulutlarıma…

“DÜŞ”üyorum…

Kazançlı Yaşamak

2008-06-08T05:00:00.000-07:00

Kazançlı Yaşamak

Huzur içinde öleceğiz. Hiç kimseye borcumuz olmadan. Sevdiklerimize ihanet etmeden. Gözlerimiz kapalı. Onlar için yaşadığımız hayattan göçüp giderken onlar tarafından saygıyla anılacağız. İzlediğimiz filmler, dinlediğimiz şarkılar kar kalacak bir de yanımıza. Tekrar gelseydik bu hayata asla böyle bir hayat istemezken yaşadığımız hayatın adı "kazançlı yaşamak" olacak. Elde avuçta tek bir kazanış yokken hem de.

Tutsaklıklarla dolu bir hayatın son demlerini yaşıyoruz. Bütün isyanımızın, savaşlarımızın huzursuzluğumuzun, çelişkilerimizin yegane sebebi budur. Ne düş kırıkları umurumuzda ne ihanetler ne yenilgiler ne de diğerleri. Hepsi hikaye hepsi uydurmaca. Biz sadece yaşamak istediklerimizin bedelini ödemekten korktuğumuz için kaçıyoruz her seferinde arzularımızdan. O arzular ki yaşama bağlanma sebebimiz olan. Şu lanet hayatı yaşanılası kılan.

Savaşlarımız bitmeyecek asla. Buna izin veremeyiz. Yenildikçe daha bir atıl olacağız o kör kuyunun en dibinde. Elimizde bir kaşık… Tünel açmaya çalışacağız. Tepeden sarkıtılan ipleri hiçe sayarak. O ipler ki bize darağaçlarını hatırlatan.

Barda...

2008-05-19T13:11:00.000-07:00

OYUNCULAR
Selim / Nejat İŞLER
Patlak / Hakan BOYAV
45 / Serdar ORÇİN
Nasır / Erdal BEŞİKÇİOĞLU
Çırak / Volga SORGU
Nail / Doğu ALPAN
TGG / Burak ALTAY
Nil / Melis BİRKAN
Sevgi / Nergis ÖZTÜRK
Pelin / Sezen ARAY
Aynur / Meltem PARLAK
Aliş / Şamil KAFKAS
Cenk / Salih BADEMCİ
Barbo / Sarp AYDINOĞLU
Savcı / Eray ÖZBAL

YÖNETMEN
Serdar AKAR

SENARYO VE ÖYKÜ
Serdar AKAR

GÖRÜNTÜ YÖNETMENİ
Mehmet AKSIN

SANAT YÖNETMENİ
Yavuz FAZLIOĞLU

MÜZİK
Selim DEMİRDELEN

Nail, Nil, TGG, Aynur, Aliş, Sevgi, Pelin ve Cenk, yaşları 18 ile 25 arasında değişen genç bir arkadaş grubudur. Günlük hayatın akışı içinde huzurlu ve neşeli bir hayat sürmektedir. Her birinin kendilerine ait sıkıntıları ve çözmek zorunda olduğu problemler olsa da gençliğin getirdiği umutla hayata sımsıkı bağlıdırlar. Kimi evlilik, kimi mezuniyet, kimi düzenli bir hayata adım atma hayalleri içinde olan bu gençler, birden bire hayatlarının tam ortasına giren nedensiz şiddetle büyük bir yıkım yaşarlar.

Bir gece yarısı, arkadaşlarının işlettiği barda son biralarını içip eve dönecekken içeri giren beş kişilik bir grup tarafından silahla alıkonulurlar. Elleri, ayakları, ağızları bağlanan gençler sabaha kadar dayak, işkence ve tecavüze maruz kalırlar. Kendilerini alıkoyan grubun görünürde hiçbir amacı yoktur. Yaşları 20 ile 45 arasında değişen bu grup, hayatlarında eksik kalan her şeyin hesabını hiç tanımadıkları bu gençlerden çıkartırlar.

***

Yorumum :

Ankara'da bir evde yaşanmış bir olaydan esinlenerek yazılan film sinemamızda rastlamaya pek alışık olmadığımız çiğ şiddet ve bol küfürlü tavrından dolayı fazlaca eleştirildi. Ve şiddeti yücelttiği gibi bir ortak kanı oluştu filmle ilgili. Oysa şiddet filmde tamamen anlatmak istenilenlere hizmet eden bir araç olarak kullanılıyor. Aslında olması gerektiği kadar şiddet ve küfür içeren film arka sokaklarda ittiklerimiz üzerine söylenebilecek en ağır sorgulamaların resmidir bir anlamda.

Sokaklarda hergün yaşanan ve hatta yaşadığımız ya da yaşayabileceğimiz bir durum anlatısı. Ve bizi rahatsız etmesinin yegane sebebide bu. Kendi içimizde sorguladığımızda tam da bara sonradan gelen "o" takıma bakışımız "diğer" takımın bakışlarından çok farklı olmayacaktır. Filmi izledikten sonra hala aynı tavrı sergiliyor olmak ayrıca tartışılası bir durumdur.

Bir çok an var üzerinde konuşulması gereken. Mesela; Hakimin söylediği "Ya Selim oğlum olsaydı"...

Sebepsiz Şiddet Yoktur.

Serdar AKAR sağolsun Kurtlar Vadisi'yle indiği tahta BARDA ile yeniden kuruldu. GEMİDE'de ile tavrına vurulduğumuz yönetmen müthiş bir iş çıkartarak Türk Sinema Tarihinin en iyilerinden birine imza atmıştır.
Elbette Nejat İŞLER'i unutmamak gerek... Selim karakteri ile o da tarihe geçmiştir. Ve yakışıklı jön durumundan sıyrılıp en baba kötü adam sıralamasında ilk sırayı almıştır. Filmin kötü adamlarının hepsi iyiydi aslında. Hakan BOYAV (jilet) ve Serdar ORÇİN (45) katıksız kötüydüler.

Hasetten çatlayarak izledim. Çok fazla söyleyeceği olan ve bunu dolandırmadan direk söyleyen bir filmdir BARDA.

Sahibini Arayan Çukur...

2008-05-19T13:07:00.000-07:00

Elimdeki kalem ile yazamadığım satırlara küfrediyorum ağız dolusu,
Yürek akıntılarımın kağıda dökülemeyişine.
Bir arpa boyu yol alamamanın öfkesiyle kırıp kalemi,
Kaldığı yerden devam edişini izlemeye koyuluyorum Ruhi’yi
Yüzünden bir damla ter akmayışını, ağır ağır kürek savuruşunu
O kötücül gülüşünü…
Ben bir şarkının kederinde içmeyi bile beceremezken,
Kana kana şarap içişini…
Tutunamadığım dalları gelip alıyor yanıbaşımdan
Sonra kederime dayanamayıp çöküyor karşıma
Bakamıyorum gözlerine
Şişeyi uzattığını görüyorum sadece al ve iç dercesine
Kafamı iki yana sallayıp geri çeviriyorum teklifini
Kulağıma eğilip fısıldıyor
“En azından iyisin sen” diyor “üzülme”…
Ben diyorum … ben… değilim aslında…
Kalktığını, küreğine doğru gidişini görüp söyleyemediklerime küfrediyorum
Avazım çıktığı kadar ağlamak istiyorum
Ağlayamayışıma küfrediyorum
Zil zurna sarhoş olana dek içemeyişime…
Aldığı dallarımı serişini görüyorum,
Ardından bana seslenişini…
“Gel hazır” deyişini…

(...)

2008-05-19T13:05:00.000-07:00

Hayatı boyunca sigara içmeyenler aşk acısı çekmeyenlerdir. Her sigara içen mutlaka aşk acısı yaşamıştır demiyorum. Ama aşk acısı çekenin en yakın dostu hatta tek dostu sigaradır. İçin sıkılır canın yanar, karın bölgendeki sancının midenden mi yoksa başka bir yerden mi geldiğini anlayamazsın, göz pınarların sular seller gibi çağlamak ister ama genellikle izin vermezsin, hıçkırıklar boğazında düğümlenir boğar seni ama ölemezsin, her bir yanın kan revan içindedir ama hiçbir tuz sağlayamaz o yaraların kapanmasını, bir telefon yada kapının çalması ve gelenin yada arayanın o olması tek temennindir. Ama bu gerçekten imkansızdır. Bütün bu sancılar yaşanırken yanında bir tek dostun bile yoktur ve hatta olmaması en iyisidir. Çünkü hiçbir dost bunun tesellisi olabilecek yetiye sahip değildir. “Unut onu” “boşver” yada “başkası yok mu” dostlarıdır onlar. Üzülmemizi istemezler üzülmek anamızın ak sütü kadar helalken.
Bir tek o anlar bizi. Bir tek o hiçbirşey söylemeden onunla acımızı paylaşmamıza izin verir. Biz onu tüketerek rahatlarız ve muhtemelen o da bundan büyük bir haz alır. Tek başına kesmeyeceğini bildiğinden tükenmesine yakın bir arkadaşını gönderir imdadımıza ve biz onu da tüketiriz…
Dost bildiği hiçbir tutuş boğmaz onu. Bu tutuş zamansız bir tutuş olsa dahi.
Biz de bütün bu sebeplerden ötürüdür ki onu çok severiz. Onunla ayrılığa tahammülümüz yoktur. Bütün ayrılışlardan sonra sığındığımız tek kapıdır. Zaman zaman ondan da ayrılmayı düşünmemize rağmen bunu yapamayız. Bırakamayız onu ve kankalarını. Bu ya bir bardak çay yada bir şişe biradır ki biz onları da severiz. Takılırız öyle mutlu öyle mes’ut… öyle biçare öyle umutsuz… öyle acı içinde öyle ölümü bekler… Beklediğimiz gelir bir gün... gözlerimiz açık… elimizde son cıgaramız… elbette göçeriz… sebebi o sevgili dostumuzdur… biliriz… ama vazgeçemeyiz…

Son Sürat...

2008-05-19T13:04:00.000-07:00

Bir sessizlik kadar ömür biçildi
Bu sevdaya
Dediler ki;
Geçecektir elbette üzülme
Kır kolunu içinde bırak yenin
Kimseleri huzursuz etme
Bozma hayatın gidişatını
Kimseye faydası olmadı
Zarardan başka bir şey bırakmayacak sanada
Neler geçmedi ki bırak bu da geçecek dediler…
Bak hayat ne güzel
Gülümse yeni gelen güne…
Güneşe…
Üzme kendini
Bakma gözlerine…
Düşünme….
Evet evet onu düşünme…
Bak her şey o zaman daha da yoluna girecek
Sana onu hatırlatan her şeyi çıkart hayatından
Sigarayı bırak
Güzel giysiler al…
Yeni bir şeyler oku…
Çocuk avutur gibi gün’le güneş’le çiçek’le böcek’le
Avun…

Tam gaz yollara vurdum kendimi
Yüksek sesle şarkılar dinledim
Sigara üstüne sigara içtim
Şaraplar yetmedi yüreğimdeki sızıyı azaltmaya
Kulağımda defalarca çınlayan ‘geçer’leri kesmeye
Bir sessizlik kadar ömür biçildi sevdama

Karşıma çıkan ilk duvara tam gaz tosluyorum şimdi
Ve tüm hayatı sessizliğe gömüyorum….

Kahve...

2008-05-19T12:53:00.000-07:00

karamsar ve yoksul zamanlarda ağırladık sevdayı
çay ve sigaradan öteye gitmedi ikramlarımız
bir kek olsaydı mesela
ya da ; kaymaklı tel kadayıf…
yemeğe kal diyebilseydik keşke
yemekten sonra da birer kadeh pembe şarap…
ya da şuraya bir döşekte
senin için atalım kalıver bu gece deseydik…
diyemedik…
bizim son kozumuz
bir fincan kahveydi
o da zaten şekersizdi…
işte bu sebeptendir ki
sevda
her seferinde erkenden gitti

Apolet...

2008-05-19T12:51:00.000-07:00

En büyük zaafımız... kendimize olan inançsızlığımız. Kaptırıyoruz bir girdaba bedenimizi yanısıra beynimizi nereye çekilirsek oraya gidiyoruz... Dibe... En dibe...
Canlı canlı gömüyoruz kendimizi, bu yetmezmiş gibi birde kürek kürek toprak atıyoruz... çıkışsızlığımızın temellerinin sağlam olması adına.
Ölüm her geçen an daha bir işliyor damarlarımıza... ve biz kaçınılmaz olan tüm tecavüzlerden zevk alıyoruz. Kusuyoruz... Kahkahalar savurarak...
Üniformalarımızı giyip her seferinde kaybedeceğimiz yeni savaşlara hazırlanıyoruz. Bastığımız her mayın yüreğimizden bir parça alıyor. Direncimiz kırılıyor. Kalelerimiz satın alınıyor cüz’i miktarlara. Sattığımız her kale apoletlerimize yıldız olarak işliyor. Daha fazla saygı için daha fazla kale satıyoruz. Daha çok saygı duyuluyoruz. Aynaya her baktığımızda kendimize ve varoluşumuza küfrediyoruz...

Kolluk Kuvvetleri

2008-05-19T12:49:00.000-07:00

Kolluk kuvvetlerini gördüğünde yolunu değiştiren eski bir hükümlü gibiyim.
Ara sokaklara sapıp uzaklaşmaya çalışıyorum şimdi korktuğum her şeyden.
Bulduğum ilk kapıdan dalıp içeri uykuya dalmak istiyorum
Yastığa gömüp başımı yorganı çekiyorum üstüme
Kaçmak istediğim karanlığın tam göbeğine atıyorum kendimi
Bir silah arıyorum
Iskalama durumunuda hesap ederek birkaç mermi istiyorum yanısıra
Çirkin suratlı satıcı hiç düşünmeden veriyor cüz’i miktarlara hepsini
Sonra çıkıp sokağa aramaya başlıyorum
Bulduğum ilk yerde vurmak istiyorum
Bir marketin önünden geçerken yanımda beliriveriyor birden
Hiç düşünmeden dönüp basıyorum tetiğe
Iskalıyorum…
Kaçıyorum hemen ordan ardıma bile bakmadan onunda kaçtığını biliyorum
İlk ara sokağa dalıp ilk kapıdan içeri dalıyorum
Uyuyorum…
Gücümü toplayıp uyanıyorum…
Atıyorum kendimi yollara…
Bulup öldürmem gerekli gözlerine bakmadan…
Yakınımda olduğunu hissediyorum.
Yanımdan ağır aksak ilerleyen arabanın yan koltuğunda görüyorum apansız
Basıyorum tetiğe.
Bu kez vurmuş olmam lazım
Iskalamış olmam imkansız…
Olamaz… Bu imkansız… Koltuk boş. Arkamı dönüp dev camekanlara bakıyorum.
Orda işte.
Birkez daha basıyorum tetiğe.
Allah kahretsin… Yine olmadı…
Etrafıma bakınıyorum şaşkın ve öfkeli…
Ne çabuk karşıya geçtiğini sorgulamadan atıyorum yola kendimi
Ona doğru koşuyorken onunda bana silahıyla birlikte koşarak geldiğini fark ediyorum.
Duruyorum…
Bir korna sesi çınlıyor kulağımda. Hızla bir aracın ona doğru geldiğini görüp
Yeniden doğrultuyorum silahımı
Ben yapmalıyım bunu.
Seni ben öldürmeliyim.
Tetiğe dokunuyorum…
Silahın sesi ile fren sesi birbirine karışıyor.
….
Ölüyorum…

Ruhi'nin Daveti...

2008-05-19T12:43:00.001-07:00

Hiçbir bekleyiş getirmeyecek o hep bekleneni
Ve yalnız çürüyen zamanlar ağırlayacak
Ağır kapılar ardında bizleri
Ellerimiz titrek gözlerimiz buğulu sesimiz çatal çatal
Tırnaklarımız uzun… Yüzlerimiz ifadesiz…
Şaraplar sunulacak kapıdan girer girmez
Şişelerle…
Sizi bu bile paklamaz dercesine

Çirkin ellerimize bakacağız utanmadan
Tüm sebepleri bilmemize rağmen sorgulamaya devam edeceğiz
İhtimalleri tüketip ikiye indirince…

Ruhi seslenecek elinde şarabı ile
Hoş geldiniz sevgili dostlar
Küçük beden hayatlarınızı alıyorum
Yerine…
Şarap veriyorum… Afyon veriyorum…
Hoş geldiniz…

Howl'un Tik Tak'ları...

2008-05-19T12:40:00.000-07:00

Akıp giden zamanla birlikte yeni bir sanrı krizi eşiğine sürükleniyor ne idüğü belirsiz zihnim.
Tik tak sesleri beyin çeperimi bombalıyor.
Her bomba önce hafif kanamalara yol açıyor.
Aynı yere denk gelenler zırhımı zayıflatıyor.
Saçlarımın yapışık kaldığı bir zar kalıyor sadece ve son bombayla patlıyor o da.
Kapkara yapışkan yaratıklar çıkmaya başlıyor delikten.
Çıktıkça büyüyorlar.
Onlar büyüdükçe kanatlarım çoğalıyor.
Düşemediğim yolların girişindeki gişede buluyorum kendimi.
Kanatlarım ağırlaşıyor...
Yaratıklarım çoğalıyor...
Bir buton basımı hamlem ve hızla yanaşan savaş gemileriyle başla atışı patlıyor pistin tam ortasındaki hakemin silahından.
İzleyenlerin "haydi" çığırtılarıyla kanatlarımı mahmuzluyorum.

Howl'un Kabusu...

2008-05-19T12:36:00.000-07:00

Ayağını yılan sokan otobüsüm acı bir çığlıkla duruveriyor
Silkilerek uyanıp bakıyorum ayağına
Başını okşayıp sakinleşmesini sağladıktan sonra
Emip alıyorum zehri
Büyü...
Bu bir büyü...
Tüküremediğim zehir kanıma bulaşıyor...
Aaahhhhh...
Canım acıyor...
Yılan sürünerek bacaklarıma dolanmaya başlıyor
Tepkisizliğimle birlikte bedenimi sarmalıyor
Hangi çağdan geldiğini bilmediğim bir çığlıkla irkilip
Zor bela atıyorum dışarı kendimi
Kim dikti bu gökdelenleri
Ve neden en tepesindeyim sorgulamalarını bırakıp bir kenarı
Açıp kanatlarımı süzülüyorum şatoma doğru
Sakinliğime... Sakiliğime....

Nazan Öncel Kunduram, Sandukam, Zembilim...

2008-05-15T14:32:00.000-07:00

kunduram su aldı da yürüyemiyorum
diyorlar yar senden vazgeçmiş inanmıyorum
içime korku düştü derdimi dökemiyorum
kunduranı yama dertlerini yama
ne şan şöhret isterim ne servette aklım kalır
sen gidersen can gider gerisi burda kalır
parası da pulu da yerin dibine batsın
sen bana ben sana hasret mi öleceğiz
düşümde seni gördüm
uzanmış yatıyordun
bal dudaktan öptüm
sandukam da potur var goynek var giyemiyorum
menzilim uzaktır yanına varamıyorum
dertlerin birini saysam binini sayamıyorum
bir sevda türküsü tutturdum da gidiyorum
düşümde seni gördüm
ayazda yatıyordun
koştum üstünü örttüm
zembilimde katık var ekmek var yiyemiyorum
lokmalar dizilmiş boğazıma yutamıyorum
yildizları görsem denizi göremiyorum
bir özgürlük çayına hasret mi öleceğiz
düşümde seni gördüm
için için ağlıyordun
al yanaktan öptüm

Asfalt Dünya Katil...

2008-05-15T14:31:00.000-07:00

Küçük bir hırsızdım ben
Yıldızları gökten çaldım
Şimdi bir katil oldum bak

Beni hiç sevmezsin bilirim
Pusudaki vahşi bir kediyim
Yada soğuk sinsi bir yılan

Kolların bana açılır
Hiç istemesende
Tüm sana gelişlerimin hepsi tuzak

Gider gelir,döner durur
Yolunu kendi bulur hayat

Yalanların girdabında,büyüdüm ben oyunlarla
Zalim aşkın annesi
Beni besler kucağında

Kötü bir alışkanlıktım
Sinsice kanında dolaştım
Şimdi sana sahip oldum bak

Benden kurtulmak istersin
Umutsuzher kaçışında
İlacın için dönersin yine bana

Asfalt Dünya Sakın...

2008-05-15T14:25:00.002-07:00

Ben acı satın alırım; göğsümde bak onca yara var
Ben acı satın alırım; yitirilmiş umutlardan
Ben aşk satın alırım; elimde bak yapma çiçekler
Ben aşk satın alırım; terkedilmiş yüreklerden

Birileri var benim gibi, güneşi aya benzer
Birileri var bizim gibi, hüznü göğe değer

Dost gibi yakın, sen üşürken soğukta
Kendini sakın, çıplakken konuşma

Ben gülüş satın alırım; yüzümde bak onca çizgi var
Ben gülüş satın alırım; içimdeki çocuklardan
Ben umut satın alırım; ard arda geçse de bu seneler
Ben umut satın alırım; çok uzakta bir yerlerden

Birileri var benim gibi güneşi aya benzer
Birileri var bizim gibi hüznü göğe değer

Dost gibi yakın, sen üşürken soğukta
Kendini sakın, çıplakken konuşma

Küresel Isınma ve Kayıp Arılar...

2008-05-15T14:25:00.001-07:00

Sınıf Dizi Müziği Herkes Aynı Hayatta...

2008-05-15T14:21:00.000-07:00

herkes aynı hayatta
kendini birşey sanma
ne kadar çok bilirsen
o kadar bela başa

sen bilirsin aslında
aklımdan geçenleri
zaman herşeyi çözer
şu beklemek olmasa

gözlerimi açsam da
sen çıksan karşıma
gel beni azat et
kayboldum karanlıkta

ben bizi unutmam
gitmek yakışmaz bana
yolcuyuz hayatta
sen gel otur yanıma

Şizofren...

2008-05-15T12:06:00.001-07:00

ben ruhi’nin yanardağıyım
bütün hükümdarlıkları yok edecek kadar
lav barındıran içinde
sadece fitili ateşleyen değil
bütün yaratanlarım alır nasibini benden…
önemsenmeyen ruhi’nin
önemsenen yanıyım
ben ruhi’nin kırılgan kalbiyim
gelmeyeceklerini bildiği halde bekleyen
bekledikçe tükenen
saçları dökülen
elleri titreyen
aynaya bakıp kendine küfreden…
toplama yanıyım ruhi’nin
dağılmaya yüz tutan…
ben ruhi’nin ilmik hazırlayan eliyim
tetik çeken
şırınga iten
hap atan
yalnız bırakılmaya gelmeyen…
iskemleye çıkarır tekme atarım
döndüğünüzde açamadığınız kapının
ardında bırakırım ruhi’yi
ve siz çığlık çığlığa yalvarırsınız bana
kapıyı açmam için
oysa iş çoktan işten geçmiş
sabır taşı çatlamış
bardak taşmış ve her yer göl içinde kalmıştır
ben ruhi’nin katiliyim

bir tek tutuş koparır
ruhi’yi benden
ve
katilim olur
o küçücük parmaklı
sıcacık tutuş…

Adem İle Havva'ya Darağacı...

2008-05-15T11:47:00.000-07:00

Ne ne istediğimin farkındayım
Ne de farkında istediklerim
Derinden çekilmiş bir sigaranın dumanına sarılsam
En güçlüsü gelse yıkamayacak
Ya da bir bakış derinden
En güçlüsünü bile yıkacak
Fazlalık her şeyi çıkartsak üzerimizden
Bir tek kask yetse kafamıza
Darağaçlarını kırıp döksek
Mermileri saklasak
Ruhi’yle birlikte bir sürü diyazem içsek
Ve uyusak… Uyusak… Uyusak…
Beş milyon yıl önce uyansak
Yeni darağaçları hazırlasak…